Félagslíf félaganna

Fáum blandast hugur um mikilvægi félagsstarfsins sem fram fór á vegum Sjálfsbjargarfélaganna um allt land fyrstu áratugina. Einstök félög hafa verið burðarásinn í félagsstarfsemi Sjálfsbjargar og margt með líku sniði enda miðluðu félögin af reynslu sinni bæði í ritinu Sjálfsbjörg, einnig á landsþingum og í ferðalögum. Jafnvel var snemma stungið upp á að stíga skrefinu lengra í samstarfinu og miðla efni og góðum hugmyndum á milli sín. Emil Andersen getur þessa þegar á fyrsta árinu og Þorgeir Jónsson vill ári síðar að félögin taki nýjustu tækni, sem þá (1960) var til taks, í sína þjónustu.

,,Í sambandi við þetta, vil ég stinga upp á því, að hin einstöku félög eignist segulbandstæki til upptöku á ýmis konar skemmti- og fræðsluefni, sem þætti þess vert, að taka það upp á segulband á skemmtifundum í félögunum, svo sem söng, upplestur, smáleikþætti, erindi o.fl. Þessi segulbönd eða spólur yrðu svo látnar ganga á milli félaganna á víxl.”

skfondurkarlmenn

Mynd: Föndurnámskeið voru haldin víða um land og þátttakendur á öllum aldri og af báðum kynjum. Hér eru þeir Sigurður Einarsson og Einar Jónsson sem voru meðal fjórtán þátttakenda á námskeiði í Reykjavík árið 1961 en þátttakendur komu víðar að af landinu en höfuðborgarsvæðinu.

Tækninni hefur heldur betur fleytt fram frá því að segulbandið var nýjung og má segja að miklar tækniframfarir samanber samfélagsmiðlar hafi stuðlað að samdrætti í almennu félagsstarfi og þörfinni fyrir það í raun.